‘God zal als een muur van vuur rondom haar zijn en Hij zal met Zijn glorie in haar wonen.’

Deze belofte werd aan het prille begin van mijn leven over mij uitgesproken, terwijl de predikant mijn voorhoofd besprenkelde met water. Nooit had ik kunnen bedenken dat juist die woorden een hoopvolle belofte voor me zouden zijn in de jaren die nog zouden komen.

Al in de eerste jaren van mijn leven raakte ik diep ontwricht. Vroegkinderlijk trauma liet diepe sporen achter.

Als gevoelig meisje groeide ik op in een omgeving van fysiek geweld, emotionele verwaarlozing en seksueel misbruik. De enige manier om mezelf te beschermen tegen al die onveiligheid was door het contact met mezelf te verbreken en heel diep vanbinnen weg te kruipen.

Om toch enigszins staande te kunnen blijven, leerde ik mee te bewegen met mijn omgeving en mijn eigen emoties en verlangens steeds verder weg te drukken. Ik werd goed in functioneren, aanpassen en doorgaan en begon te geloven dat liefde iets is wat je moet verdienen.

Dat het onbewuste besluit dat ik als kind nam — mezelf verlaten om te kunnen overleven — grote gevolgen zou hebben voor mijn latere leven, kon ik toen natuurlijk niet weten.

Door het krampachtig onderdrukken van mijn emoties kreeg ik steeds meer leer- en concentratieproblemen. Toen ik twaalf was, begon de emotionele ballast die ik al die jaren met me meedroeg steeds zwaarder te worden en begon het verlangen naar de dood mijn vertrouwde reisgenoot te worden.

Ik ging naar de middelbare school, sleepte mezelf de dagen door en haalde met moeite mijn diploma. Van buiten leefde ik, maar vanbinnen voelde ik me gevangen.

Ik had een hart voor kwetsbare mensen en begon te werken in de thuiszorg. Maar na een tijdje stortte ik in. Mijn eigen emotionele ballast werd te zwaar om nog te kunnen dragen. Ik kwam in de ziektewet terecht en werd opgenomen in een psychiatrische kliniek. Geruime tijd verbleef ik daar, afgevlakt en verdoofd door de vele medicatie. Het was een van de donkerste perioden uit mijn leven.

Toch gebeurde juist daar, in die diepe duisternis, iets wat mijn leven zou veranderen.

Voor het eerst hoorde ik een stem vanuit mijn eigen binnenste die mij vertelde dat er een beter leven mogelijk was.

Buiten het advies van de kliniek, nam ik na een aantal maanden het besluit om terug naar huis te gaan. Ik pakte mijn koffer, trok de deur van de kliniek achter me dicht, verliet het terrein en besloot daar nooit meer terug te keren.

Ik had geen idee hoe het verder moest. Maar één ding wist ik zeker: als ik daar zou blijven, zou ik nooit het betere leven krijgen waarvan ik diep van binnen voelde dat het mogelijk was.

Mijn sterke wil en vechtlust waren groot. Nadat ik de kliniek had verlaten, startte ik een aantal maanden later met een fulltime baan in de detailhandel. Ik kocht samen met mijn toenmalige partner een woning. Ik werkte, ging daarna door naar mijn huis om te klussen en organiseerde mijn bruiloft.

Kort na mijn trouwen stortte ik opnieuw in. Want de diepe pijn die ik vanbinnen met me meedroeg, was nog nooit geuit, gezien of verwerkt.

Al die jaren hield ik me groot en droeg ik mijn hart vol scherven onder mijn arm. Want waar moest ik heen met al die pijn? Ik wist dat ik niet langer op deze manier door kon gaan met mijn leven en besloot dat het anders moest. Ik klampte me met alles wat in mij was aan God vast en begon aan een lange zoektocht naar heling.

Het ontstaan van Royal Dignity

Wederom kwam ik in de ziektewet en kwam ik thuis te zitten.

In de jaren die aanbraken, volgde ik veel therapie. Ondertussen werd ik moeder en ontstond er in mij een verlangen om mijn ervaringen in te zetten om anderen daarmee te kunnen helpen. Na het behalen van mijn opleiding psychopastorale hulpverlening begon ik mijn eigen praktijk.

De naam van mijn praktijk had ik niet zelf bedacht.

In een droom die ik van God had gekregen, hoorde ik de woorden Royal Dignity en zag ik een afbeelding van een kroon. Die naam bleef bij me. Ik wist: dit is de naam.

Zo ontstond mijn praktijk Royal Dignity.

Achter die naam zat toen al een diep verlangen: een verlangen om mensen te helpen opnieuw contact te maken met wie ze werkelijk zijn en hen te helpen groeien in zelfacceptatie en eigenwaarde.

Ik begon vanuit de kennis en ervaring die ik op dat moment had. Maar ik wist toen nog niet hoeveel er in mijn eigen leven nog zou gaan gebeuren en hoeveel die ervaringen mijn visie op herstel zouden verdiepen.

De jaren die volgden, werden een nieuwe leerschool.

De ervaringen uit mijn jeugd hadden mijn eigenwaarde flink beschadigd. Ik haatte mezelf intens. Ik had veel moeite met het accepteren van mijn kwetsbare kant en vond mezelf maar een mietje. Daarnaast walgde ik van mijn eigen lichaam en spuugde ik op iedere spiegel die ik tegenkwam, omdat ik mijn spiegelbeeld niet kon verdragen.

Diep vanbinnen droeg ik de overtuiging met me mee dat ik als mens fundamenteel mislukt was.

Wanneer je eigenwaarde tot ver beneden het nulpunt is gedaald, accepteer je respectloos, grensoverschrijdend en schadelijk gedrag van anderen. Omdat je niet beter weet. Je bent gewend om als een deurmat behandeld te worden, want zo is er altijd met je omgegaan.

En het meest pijnlijke is dat je denkt dat dit liefde is.

Een vergelijkbare dynamiek uit mijn jeugd zette zich dan ook vrijwel onverstoord voort in mijn huwelijk. Ik kreeg te maken met narcistisch misbruik, gaslighting en dwingende controle.

Onder hoge druk komt tevoorschijn wat diep van binnen verborgen ligt. Zo was dat ook bij mij. De pijn die ik jarenlang had weggestopt, kwam uiteindelijk aan de oppervlakte en dwong mij om mezelf werkelijk onder ogen te komen.

En toen gebeurde er iets merkwaardigs.

Voor het eerst in mijn leven brak er deze keer niets kapot.

Maar brak er juist iets open.

Het voelde als een geboorte. Als een bevalling. Alsof de deur van de innerlijke gevangenis waarin ik mijn hele leven had gezeten eindelijk openging en ik de geur van leven, vrijheid en liefde tot diep in mijn wezen kon voelen.

Opeens kon ik heel helder zien wie ik ben — en wie ik altijd al was geweest, voordat pijn mijn zicht had vertroebeld. De hoop die ik in de kliniek had gevoeld, kwam opnieuw naar boven. Die hoop en dat heldere zicht waren precies wat ik nodig had.

Nu ik weer richting had, wist ik wat me te doen stond.

Ik moest mezelf in veiligheid brengen en vertrekken van plaatsen en mensen die mijn waarde niet konden of wilden zien, die me klein hielden en ervoor zorgden dat ik me steeds opnieuw een piece of shit bleef voelen.

Ik liet mijn oude leven en mijn vertrouwde omgeving achter. Ik wist niet hoe het verder moest, maar ik vertrouwde erop dat ik er niet alleen voor stond en dat God me verder zou helpen.

En dat deed Hij.

Hij hielp mij bij iedere stap. Onderwees me, bemoedigde me en troostte me in de nachten wanneer ik me eenzaam voelde. Hij gaf me fysieke kracht op de dagen waarop ik uitgeput was en bracht lieve mensen in mijn leven die wel mijn waarde zagen en me praktische en emotionele steun boden. Hij leidde mij verder door processen van heling, voorzag in mijn financiën en schonk me een heerlijk huis om in te wonen.

Hij liet me zien hoe Hij over me dacht, welke leugens ik door de jaren was gaan geloven en hoe ik zelf nog meer verantwoordelijkheid kon nemen voor mijn herstel. Hij gaf me veel inzichten en leerde me hoe ik mijn patronen kon doorbreken.

Voor het eerst in mijn leven begon ik te ontdekken hoe het voelt om veilig te zijn, om niet langer omringd te zijn door chaos, fysiek en emotioneel geweld.

Mijn praktijk ontwikkelde zich

Al die jaren bleef ik werkzaam in mijn praktijk. Het hield me op de been.

Inmiddels heb ik ruim tien jaar een eigen praktijk. Tien jaar waarin ik mensen heb mogen ontmoeten in hun kwetsbaarheid, naar hun verhalen heb mogen luisteren en heb mogen zien hoeveel invloed pijn, trauma, afwijzing en verlies van eigenwaarde op een mensenleven kunnen hebben.

Maar ook hoeveel herstel er mogelijk is.

Ik ben mezelf al die jaren blijven ontwikkelen en heb mij door middel van talrijke cursussen en opleidingen steeds verder verdiept in heling en traumaverwerking.

Hoe meer ik leerde, hoe meer ik ontdekte hoeveel lagen er onder pijn en overlevingsgedrag kunnen liggen. En hoe belangrijk het is om niet alleen te kijken naar wat er zichtbaar aan de oppervlakte gebeurt, maar vooral naar wat daaronder leeft.

Ik leerde niet alleen over herstel. Ik leerde het belichamen.

Ik leerde wat het betekent om mezelf niet langer te verlaten. Om mijn eigen grenzen serieus te nemen. Om mijn lichaam opnieuw te leren bewonen. Om mijn eigen waarde niet langer te laten bepalen door de manier waarop anderen met mij omgaan.

Ook mijn relatie met God verdiepte zich. Ik leerde Zijn hart steeds beter kennen en ontdekte steeds meer wie Hij werkelijk is — voorbij de beelden en overtuigingen die ik in mijn leven had meegekregen.

Al die jaren, lessen, ontmoetingen, processen van heling en momenten van vallen en opstaan hebben Royal Dignity gevormd.

Daarom voelt het voor mij niet alsof ik nu iets nieuws begin. Het voelt alsof ik Royal Dignity opnieuw de wereld in breng.

De naam is hetzelfde gebleven.

Maar ik ben veranderd.

Wat tien jaar geleden begon als een droom, een naam en een verlangen, is inmiddels door mijn eigen leven heen gevormd, verdiept en doorleefd.

Wat toen nog vooral een visie was, is nu iets wat ik steeds meer belichaam.

Ik ken de weg naar buiten

Opgroeien in structurele onveiligheid, depressie, wanhoop en verlammende angst zijn mij niet vreemd. Ik weet hoe diepe trauma’s ervoor kunnen zorgen dat je zo vervreemd raakt van jezelf, dat het voelt alsof je bent opgesloten in een donkere innerlijke hel waar je met geen mogelijkheid uit weet te komen.

Ik weet hoe het voelt om jezelf zo diep te haten dat je geen enkel spiegelbeeld kunt verdragen. Ik weet wat dwingende controle en gaslighting met je eigenwaarde doen. Hoe bang je kunt zijn voor je eigen lichaam en hoe beangstigend het is om je nergens op deze wereld werkelijk veilig en thuis te voelen.

Ook ken ik de ervaring dat God de ene dag heel dichtbij kan voelen en de andere dag onbereikbaar ver weg. Dat het lijkt alsof Hij je de ene dag te hulp komt en je de andere dag laat barsten. Hoe je het ene moment intens van Hem kunt houden en Hem het volgende moment kunt vervloeken.

En ja, ik ken de chaos en verwarring van het niet kunnen vinden van je innerlijke kompas, je houvast. Hoe wanhopig het voelt wanneer je maar geen stevige bodem onder je voeten kunt vinden waarop je je leven kunt bouwen. Hoe diep de machteloosheid door je ziel snijdt als je om je heen mensen tot bloei ziet komen, terwijl jij uit alle macht aan het watertrappelen bent om überhaupt niet te verdrinken. Ik weet hoe het voelt wanneer alle levenslust langzaam uit je wordt weggezogen en de dood een welkome oplossing lijkt.

Maar ik weet ook hoe krachtig het voelt om niet langer te wachten op de goedkeuring van anderen en EINDELIJK bestaansrecht aan jezelf te geven. Om JA te zeggen tegen jezelf en voor jezelf te durven kiezen.

Wanneer na jaren van innerlijke duisternis de zon eindelijk doorbreekt, de flashbacks wegblijven en je heel, heel voorzichtig weer durft te geloven dat er ook nog mensen bestaan die het goede met je voorhebben.

Ik ken de dankbaarheid van oprecht blij kunnen zijn met je spiegelbeeld en maar niet kunnen ophouden met jezelf complimentjes geven.

Hoe helend het is om beste vriendinnen te worden met jezelf. Jezelf serieus te nemen en op waarde te schatten, waardoor kritiek en afwijzing van buitenaf je steeds minder raken.

Ik weet hoe diep ontroerend het kan zijn wanneer het contact met je eigen lichaam stukje bij beetje weer wordt hersteld en je lichaam opnieuw een veilige plek wordt om in te wonen.

Ik ken de euforie van nachtrust die na jaren van slaapgebrek terugkeert. Van een uitgeput lichaam dat na jaren van chronische stress langzaam weer zijn kracht terugvindt.

En ik weet hoe het is om de zwaarte van depressie te voelen verdwijnen en de zin in het leven terug te krijgen. En hoe afschuwelijke innerlijke onrust heel langzaam overgaat in diepe rust.

Ik weet hoe diep genade kan helen en hoe bevrijdend het is om waarheid te ontdekken.

En boven alles heb ik mogen ontdekken hoe groot de liefde van God de Vader is voor mij en voor alle mensen die diep lijden. Hoe intens en vol bewogenheid Zijn hart naar hen uitgaat.

Waarom Royal Dignity bestaat

Mijn zoektocht terug naar mezelf was niet voor niets. Onderweg heb ik ontzettend veel mogen leren, en ik leer nog elke dag bij.

Ik ken de route in het donker maar al te goed.

Maar ik ken ook steeds meer de weg eruit.

Daarom kan ik je helpen om de verbinding met jezelf én de verbinding met God te herstellen.

Want wanneer jij jezelf werkelijk in alle kwetsbaarheid durft te ontmoeten, zijn de maskers waarachter je al zolang schuilgaat niet meer nodig. Ook religieuze dogma’s die je misschien jarenlang hebt gedragen, verliezen hun kracht. En dan ontdek je wie jij werkelijk bent, en wie God werkelijk is.

Het is mijn diepste verlangen dat jij opnieuw mag ontdekken wie je bent.